Refakatta izin verilmesi
Memurların görev mahalli dışına tedavi amacıyla götürdüğü ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin hastalıktan süresince izinli sayılmalarının mümkün görülmediği, Ancak, 657 sayılı Kanunun 102, 104 ve 108 nci maddeleri uyarınca izin kullanabilecekleri mütalaa edildiği Hk.
19.1.1983 gün ve 8/6022 sayılı Bakanlar Kurulu Karan ile yürürlüğe konulan Devlet Memurlarının Tedavi Yardımı ve Cenaze Giderleri Yönetmeliğinin 27 nci maddesinin ikinci fıkrasında "Hastanın tedavi edilmek üzere başka bir yere gönderilmesi sırasında yanında bir kimsenin bulundurulmasının zorunlu olduğu hastayı gönderen sağlık kurumu veya kuruluşunun raporunda belirtildiği takdirde, hastaya biri eşlik ettirilir. Eşlik eden kimseye de memurun bağlı olduğu kurumca, "Harcırah Kanunu" hükümleri dairesinde yolluk ve gündelik verilir" hükmü bulunmaktadır. Ayrıca 6245 sayılı Harcırah Kanununun 20 nci maddesi ile de refakatçiye harcırah ödenmesi hükme bağlanmıştır. Ancak zikredilen mevzuat hükümleri ile refakatçi memura bu gerekçeyle izin verilmesi hususunda özel bir düzenlemeye gidilmiş olmayıp, sadece konunun mali yönünün ortaya konulduğu açıktır.
Bu nedenle memurların, görev mahalli dışına tedavi amacıyla götürdüğü ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin hastalıkları süresince izinli sayılmaları mümkün görülmemiş olup, bu durumdaki devlet memurlarına ancak 657 sayılı Kanunun Yıllık İzin matlaplı değişik 102, Mazeret İzni matlaplı değişik 104 ve daha uzun bir süreye ihtiyaç duyulan hallerde de değişik 108 nci maddeleri uyarınca izin kullandırılabileceği mütalaa olunmuştur.